Piwonia lekarska 'Anemoniflora' Paeonia officinalis 'Anemoniflora'

Opis szczegółowy produktu

Piwonia lekarska 'Anemoniflora' - karłowa odmiana 'Anemoniflora' należy do dawnych odmian ogrodowych, w ofercie bywa prowadzona także jako 'Anemoniflora Rosea', a niekiedy pojawia się również w obrębie historycznych grup piwonii lekarskiej. Tworzy niską, wzniesioną kępę z głęboko podzielonymi, ciemnozielonymi liśćmi, wiosną niekiedy z czerwonawym odcieniem. Dorosła roślina osiąga zwykle 30–40 cm wysokości i 40–50 cm szerokości, w żyznych glebach może dorastać do około 50 cm. W maju i czerwcu na mocnych pędach otwierają się anemonowe kwiaty, na obrzeżu z szerokimi płatkami, a pośrodku z gęstym pękiem zwężonych petaloidów. Barwa waha się od intensywnie różowej po różowoczerwoną, kwiaty są zazwyczaj pachnące i nadają się na kwiat cięty. Formy pełne i półpełne dają zapylaczom mniej pyłku niż piwonie o kwiatach pojedynczych, w kompozycjach dobrze jednak sprawdzają się jako wiosenny akcent wśród róż, szałwii i bodziszków. Roślina jest słabo trująca po spożyciu. W ziołolecznictwie u tego gatunku wymienia się wykorzystanie płatków niektórych ciemno kwitnących odmian, które zawierają barwniki i substancje śluzowe, w praktyce ogrodniczej 'Anemoniflora' ceniona jest jednak przede wszystkim za walory ozdobne.

Uprawa: Preferuje pełne słońce lub lekki półcień oraz stanowisko osłonięte od wiatru, ponieważ duże kwiaty mogą w deszczu ciężarnieć i się pokładać. Najlepiej rośnie w głębszej, próchnicznej i dobrze przepuszczalnej glebie o pH około 6,5–7,5. Na glebach gliniastych wskazana jest warstwa drenażowa i domieszka żwiru, na lekkich natomiast większy udział kompostu. Podlewanie jest ważne zwłaszcza w pierwszych dwóch latach po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina znosi krótkotrwałą suszę, ale długie okresy posuchy zmniejszają kwiaty. Sadzi się wiosną lub jesienią, a w przypadku roślin szczepionych zaleca się umieszczenie miejsca szczepienia około 10–15 cm pod powierzchnią gleby, aby roślina z czasem ukorzeniła się na własnych korzeniach. Nawożenie prowadzi się umiarkowanie, wiosną sprawdza się nawóz o spowolnionym działaniu z większym udziałem potasu i fosforu, nadmiar azotu sprzyja miękkiemu wzrostowi. Cięcie ogranicza się do usunięcia suchych lub przemarzniętych pędów po przekwitnięciu, formowanie zwykle nie jest potrzebne. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi w praktyce około -25 °C, pąki mogą uszkodzić późne przymrozki wiosenne, dlatego pomaga osłonięte stanowisko i lekka zimowa ściółka. W deszczowe wiosny może pojawić się szara pleśń lub plamistości liści, korzystne jest przewiewne stanowisko i niezbyt wilgotna ściółka bez bezpośredniego kontaktu z nasadą pędów. Zalecane odstępy wynoszą około 1,2–1,5 m w zależności od wybranej kompozycji. W pojemniku sprawdza się tylko przy odpowiedniej głębokości, regularnym podlewaniu i zimowej ochronie bryły korzeniowej przed przemarznięciem.

Więcej na: Instrukcja uprawy piwonii

Autor: Nikol | Rewizja: 4.2. 2026