Renkloda 'Avalon' Prunus domestica subsp. italica 'Avalon'

Opis szczegółowy produktu

Renkloda 'Avalon' - częściowo samopylna renkloda o atrakcyjnych owocach. Podaje się, że odmiana została wprowadzona pod koniec XX wieku w Anglii. W praktyce ogrodniczej zalicza się ją do renklod i śliw typu Prunus domestica, czyli zrzucających liście drzew owocowych z kręgu śliw europejskich. Wzrost jest średnio silny do silniejszego, a ostateczna wielkość drzewa zależy przede wszystkim od podkładki, warunków glebowych, formowania i regularności cięcia. Korona jest zwykle rozłożysta, dobrze rozgałęziona i przy właściwym prowadzeniu przewiewna. Liście są eliptyczne, zielone, wiosną uzupełnione białymi kwiatami, które wabią pszczoły i trzmiele. Kwitnienie przypada na kwiecień i maj. Owoce dojrzewają od połowy sierpnia, są większe, okrągławe do lekko wydłużonych, czerwonofioletowe do purpurowoczerwonych. Miąższ jest intensywnie żółty do złocistopomarańczowego, miękki, soczysty, słodki, z delikatnie pikantną nutą i dobrze odchodzącą pestką. Zawiera cukry, błonnik, kwasy organiczne, potas oraz niewielkie ilości witamin z grupy B i polifenoli. Najlepiej smakuje świeżo zerwana z drzewa, dobrze sprawdza się także do ciast, knedli, dżemów, kompotów i sosów owocowych. Odmiana jest częściowo samopylna, jednak plonowanie wyraźnie poprawiają zapylacze kwitnące w tym samym okresie, na przykład 'Queen Victoria', 'Valor', 'Jubileum', 'Opal' lub 'Jojo'.

Uprawa: Najlepsze są głębokie, średnio ciężkie do gliniastych gleby bogate w próchnicę, dobrze przepuszczalne i zdolne do utrzymania umiarkowanej wilgotności, optymalnie o odczynie obojętnym do lekko zasadowego. Nie nadają się gleby stale podmokłe, zbite ani skrajnie lekkie i ubogie w materię organiczną. Stanowisko powinno być słoneczne do lekko półcienistego, ciepłe i przewiewne, osłonięte od silnych, zimnych wiatrów. Sadzenie jest możliwe od wiosny do jesieni, przy czym należy zapewnić wystarczająco dużo miejsca dla systemu korzeniowego i korony. Przy sadzeniu większej liczby drzew zaleca się rozstawę około 4–5 metrów, zależnie od siły wzrostu podkładki i charakteru odmiany. Podlewanie jest ważne zwłaszcza po posadzeniu i w okresach suszy. Nawożenie stosuje się przede wszystkim wiosną przed rozpoczęciem wegetacji oraz po kwitnieniu, najlepiej w postaci kompostu lub zrównoważonych nawozów o umiarkowanej zawartości azotu, fosforu i potasu. Cięcie śliw wykonuje się głównie po zbiorze – prześwietla się wtedy koronę, usuwa zagęszczające, suche lub chore gałęzie i pobudza odnawianie pędów owoconośnych, natomiast silne cięcie zimowe nie jest wskazane ze względu na zwiększone ryzyko infekcji. Śliwy są zazwyczaj mrozoodporne, u młodych drzewek warto jednak chronić pień przed pęknięciami mrozowymi i uszkodzeniami przez zwierzynę.

Więcej na: Instrukcja uprawy śliw

Autor: Kristýna | Rewizja: 11.06. 2026