Renkloda 'Ontario' Prunus domestica subsp. italica 'Ontario'

Opis szczegółowy produktu

Renkloda 'Ontario' - starsza odmiana amerykańska, opisana w 1874 roku, ceniona w europejskich nasadzeniach za wczesne dojrzewanie i stabilne plonowanie. Rośnie średnio silnie i tworzy wzniesioną, rozłożystą koronę, która u dorosłego drzewa osiąga około 3–5 m × 2,5–4 m, w zależności od podkładki i cięcia. W kwietniu i maju zakwita białymi kwiatami i należy do drzew owocowych chętnie odwiedzanych przez pszczoły. Odmiana jest samopylna, mimo to zapylenie krzyżowe zwykle zwiększa zawiązywanie owoców. Owoce dojrzewają w pierwszej połowie sierpnia, są duże, kuliste, ze skórką zieloną do zielonożółtej, pokrytą delikatnym nalotem woskowym. Miąższ jest zielonożółty, bardzo delikatny, wyraźnie soczysty, słodki i korzenny, a pestka zwykle dobrze się oddziela. Owoce przeznaczone są przede wszystkim do bezpośredniego spożycia, ale dobrze sprawdzają się także na kompoty, do ciast, na przetwory i do suszenia, a przy pełnej dojrzałości również na przeciery lub do destylacji. Naturalnie zawierają pektyny i składniki mineralne, co jest przydatne w domowym przetwórstwie. Jako sąsiednie odmiany dobrze sprawdzają się 'Oulinská' lub 'Opal'. Nie choruje i jest tolerancyjna wobec szarki. 

Uprawa: Śliwy preferują gleby głębokie, średnio ciężkie do gliniastych, bogate w próchnicę, dobrze przepuszczalne i zdolne do utrzymania umiarkowanej wilgotności, przy czym optymalny jest odczyn obojętny do lekko zasadowego. Nieodpowiednie są gleby stale podmokłe, zbite lub skrajnie lekkie i ubogie w materię organiczną. Stanowisko powinno być słoneczne do lekko półcienistego, ciepłe i przewiewne, osłonięte przed silnymi, zimnymi wiatrami. Sadzenie jest możliwe od wiosny do jesieni, należy przy tym zapewnić wystarczająco dużo miejsca dla systemu korzeniowego i korony. Przy sadzeniu większej liczby drzew zaleca się rozstawę około 4–5 metrów, w zależności od siły wzrostu podkładki i charakteru odmiany. Podlewanie jest ważne zwłaszcza po posadzeniu i w okresach suszy. Nawożenie przeprowadza się przede wszystkim wiosną przed rozpoczęciem wegetacji oraz po kwitnieniu, najlepiej kompostem lub zrównoważonymi nawozami o umiarkowanej zawartości azotu, fosforu i potasu. Cięcie śliw wykonuje się głównie po zbiorze owoców – prześwietla się wówczas koronę, usuwa gałęzie zagęszczające, suche lub chore i pobudza odnawianie pędów owoconośnych. Silne cięcie zimowe nie jest wskazane ze względu na zwiększone ryzyko infekcji. Śliwy są zazwyczaj mrozoodporne, jednak u młodych drzewek zaleca się zabezpieczenie pnia przed pęknięciami mrozowymi i uszkodzeniami przez zwierzynę.

Autor: Kristýna | Rewizja: 21.01. 2026

Więcej na:  Instrukcja uprawy śliw