Renkloda 'Opal' Prunus domestica subsp. italica 'Opal'

Opis szczegółowy produktu

Renkloda 'Opal' - powstała w Szwecji, gdzie wyselekcjonowano ją w 1925 roku w stacjach badawczych Alnarp i Balsgård jako mieszańca 'Early Favourite' × 'Reine Claude d'Oullins'. W ogrodach sprawdza się jako wczesna odmiana deserowa, która szybciej wchodzi w okres owocowania i regularnie zawiązuje owoce. Drzewo tworzy średnio silny, dobrze rozgałęziony pokrój, dzięki czemu zmieści się także na mniejszych działkach. Wiosną kwitnie białymi, delikatnie pachnącymi kwiatami i jest rośliną miododajną. Owoce są małe do średnich, kuliste do jajowatych, z żółtym tłem i czerwonofioletowym rumieńcem, często z lekkim nalotem woskowym. Miąższ jest żółty, soczysty i aromatyczny, o słodkim smaku z nutą renklody, a u w pełni dojrzałych owoców pestka łatwiej oddziela się od miąższu. Zbiór zaczyna się zwykle pod koniec lipca i trwa do pierwszej połowy sierpnia (2. i 3. tydzień), co pozwala na bieżące wykorzystanie owoców w kuchni. Owoce nadają się do bezpośredniego spożycia, do knedli z owocami, ciast, kompotów i na mus, a przy starannym zbiorze wytrzymują kilka dni w chłodzie. 

Uprawa: Najlepsze są gleby głębokie, średnio ciężkie do gliniastych, zasobne w próchnicę, dobrze przepuszczalne i zdolne do utrzymania odpowiedniej wilgotności, przy czym optymalny jest odczyn obojętny do lekko zasadowego. Nieodpowiednie są gleby stale podmokłe, zbite lub skrajnie lekkie i ubogie w materię organiczną. Stanowisko powinno być słoneczne do lekko półcienistego, ciepłe i przewiewne, osłonięte przed silnymi, zimnymi wiatrami. Sadzenie jest możliwe od wiosny do jesieni, a systemowi korzeniowemu i koronie należy zapewnić wystarczająco dużo miejsca. Przy sadzeniu kilku drzew zaleca się rozstawę około 4–5 metrów, zależnie od siły wzrostu podkładki i charakteru odmiany. Podlewanie jest ważne zwłaszcza po posadzeniu i w okresach suszy. Nawożenie przeprowadza się przede wszystkim wiosną przed rozpoczęciem wegetacji oraz po przekwitnieniu, najlepiej kompostem lub zrównoważonymi nawozami o odpowiedniej zawartości azotu, fosforu i potasu. Cięcie śliw wykonuje się głównie po zbiorze, prześwietlając koronę, usuwając gałęzie zagęszczające, suche lub chore i wspierając odnawianie pędów owoconośnych, przy czym silne cięcie zimowe nie jest wskazane ze względu na zwiększone ryzyko infekcji. Śliwy są zazwyczaj mrozoodporne, jednak u młodych drzewek warto chronić pień przed pęknięciami mrozowymi i uszkodzeniami przez zwierzynę.

Autor: Kristýna | Rewizja: 09.02. 2026

Więcej na:  Instrukcja uprawy śliw