Renkloda 'Zelená renkloda' Prunus domestica subsp. italica 'Zelená renkloda'

Opis szczegółowy produktu

Renkloda 'Zelená renkloda' - średnio wczesna, obcopylna odmiana z Francji. Klasyczna francuska renkloda, uprawiana od stuleci ze względu na delikatny, aromatyczny smak. W ogrodzie tworzy średnio silnie rosnące drzewo o kulistej, półotwartej koronie, osiągające około 4–6 m wysokości i 4–5 m szerokości. Od połowy kwietnia do początku maja wydaje białe, lekko pachnące kwiaty, które przyciągają pszczoły. Odmiana jest obcopylna, dlatego dla pewnego owocowania sadzi się w pobliżu zapylacz, na przykład 'Victoria', 'Opal', 'Reine Claude d'Althan' lub inną śliwę o tym samym terminie kwitnienia. Owoce są małe do średnich, okrągłe, zielone do zielonożółtych, w pełnej dojrzałości pokryte delikatnym nalotem woskowym. Miąższ jest jasnożółty, bardzo soczysty, mięsisty, a w smaku przypomina miód z owocowym aromatem. Zbiór przypada najczęściej pod koniec sierpnia, w cieplejszych rejonach może trwać do początku września. Odmiana nadaje się przede wszystkim do bezpośredniego spożycia, ale dobrze sprawdza się także w kuchni – w ciastach, knedlach, kompocie lub jako przecier. Owoce w naturalny sposób zawierają błonnik, kwasy organiczne i składniki mineralne, tradycyjnie wykorzystuje się je również do suszenia i na przetwory. W kompozycji ogrodowej renkloda wygląda naturalnie w towarzystwie kostrzew, lawendy i niskich krzewów, które znoszą suchszy skraj korony, a wiosenne rośliny cebulowe wykorzystują światło przed rozwojem liści.

Uprawa: Renklody preferują głębokie, średnio ciężkie lub gliniaste gleby z odpowiednią ilością próchnicy, dobrze przepuszczalne i zdolne do utrzymania umiarkowanej wilgotności, przy czym optymalny jest odczyn obojętny do lekko zasadowego. Nieodpowiednie są gleby stale podmokłe, zbite lub skrajnie lekkie i ubogie w materię organiczną. Stanowisko powinno być słoneczne lub lekko półcieniste, ciepłe i przewiewne, osłonięte przed silnymi, zimnymi wiatrami. Sadzenie jest możliwe od wiosny do jesieni, należy zapewnić wystarczająco dużo miejsca dla systemu korzeniowego i korony. Przy sadzeniu większej liczby drzew zaleca się rozstawę około 4–5 metrów, w zależności od siły wzrostu podkładki i charakteru odmiany. Podlewanie jest ważne zwłaszcza po posadzeniu i w okresach suszy. Nawożenie przeprowadza się przede wszystkim wiosną przed rozpoczęciem wegetacji oraz po kwitnieniu, najlepiej kompostem lub zrównoważonymi nawozami o umiarkowanej zawartości azotu, fosforu i potasu. Cięcie śliw wykonuje się głównie po zbiorze – prześwietla się wtedy koronę, usuwa gałęzie zagęszczające, suche lub chore i pobudza odnowę pędów owoconośnych, przy czym silne cięcie zimowe nie jest wskazane ze względu na zwiększone ryzyko infekcji. Śliwy są zazwyczaj mrozoodporne, u młodych drzewek zaleca się jednak ochronę pnia przed pęknięciami mrozowymi i uszkodzeniami przez zwierzynę.

Autor: Kristýna | Rewizja: 09.02. 2026

Więcej na: Instrukcja uprawy śliw