Renkloda 'Zielona renkloda' - pojemnik Prunus domestica subsp. italica 'Zielona renkloda'

Opis szczegółowy produktu

Ryngla 'Zielona Renkloda' - średnio wczesna odmiana z Francji, samopylna. Klasyczna francuska renkloda, uprawiana od wieków dla delikatnego, aromatycznego smaku. W ogrodzie tworzy średnio bujne drzewo o kulistej, półotwartej koronie, osiągające około 4–6 m wysokości i 4–5 m szerokości. Od połowy kwietnia do początku maja kwitnie białymi, lekko pachnącymi kwiatami, które przyciągają pszczoły. Odmiana jest obcopylna, dlatego dla niezawodnego owocowania sadzi się ją w zasięgu zapylacza, na przykład 'Victoria', 'Opal', 'Reine Claude d'Althan' lub innej śliwy o tym samym terminie kwitnienia. Owoce są małe do średnich, okrągłe, zielone do zielonożółtych, w pełnej dojrzałości z delikatnym nalotem. Miąższ jest jasnożółty, bardzo soczysty, mięsisty i w smaku przypomina miód z owocowym aromatem. Zbiory najczęściej przypadają na koniec sierpnia, w cieplejszych rejonach mogą trwać do początku września. Odmiana nadaje się głównie do bezpośredniego spożycia, ale sprawdza się również w kuchni w ciastach, knedlach, kompotach lub jako purée. Owoce naturalnie zawierają błonnik, kwasy organiczne i minerały, a tradycyjnie są również używane do suszenia i konserwowania. W kompozycji ogrodowej renkloda prezentuje się naturalnie obok kostrzew, lawend i niskich krzewów, które znoszą bardziej suche obrzeże korony, podczas gdy wiosenne rośliny cebulowe wykorzystują światło przed rozwojem liści.

Uprawa: Preferują głębokie, średnio ciężkie do gliniastych gleby z wystarczającą ilością próchnicy, dobrą przepuszczalnością i zdolnością do utrzymania odpowiedniej wilgotności, przy czym optymalna jest reakcja gleby obojętna do lekko zasadowej. Nieodpowiednie są gleby stale podmokłe, zbite lub skrajnie lekkie, ubogie w materię organiczną. Stanowisko powinno być słoneczne do lekko półcienistego, ciepłe i przewiewne, chronione przed silnymi zimnymi wiatrami. Sadzenie jest wskazane od wiosny do jesieni i należy zapewnić odpowiednią przestrzeń dla systemu korzeniowego i korony. Przy sadzeniu wielu drzew zaleca się odstępy około 4 do 5 metrów w zależności od siły wzrostu podkładki i charakteru odmiany. Podlewanie jest ważne szczególnie po posadzeniu i w okresie suszy. Nawożenie przeprowadza się głównie wiosną przed rozpoczęciem wegetacji i po kwitnieniu, najlepiej w formie kompostu lub zbilansowanych nawozów o odpowiedniej zawartości azotu, fosforu i potasu. Cięcie śliw wykonuje się głównie po zbiorach, kiedy korona jest przerzedzana, usuwa się zagęszczające, suche lub chore gałęzie i wspiera się odnowę owoconośnych pędów, przy czym silne cięcie zimowe nie jest zalecane ze względu na zwiększone ryzyko infekcji. Śliwy są najczęściej mrozoodporne, u młodych drzewek należy jednak chronić pień przed pęknięciami mrozowymi i uszkodzeniami przez zwierzęta.

Autor: Kristýna | Rewizja: 09.02.2026

Więcej na: Instrukcja uprawy śliw