Renkloda 'Zlatá Afaska' Prunus domestica subsp. italica 'Zlatá Afaska'

Opis szczegółowy produktu

Renkloda 'Zlatá Afaska' - późna bułgarska odmiana renklody. Należy do grupy renklod i śliw o bardziej okrągłych owocach, cenionych za wysoką zawartość cukrów, wyraźną soczystość i wszechstronne zastosowanie w kuchni. Drzewo początkowo rośnie silnie, w okresie pełnego owocowania wzrost zwykle się uspokaja. Ostateczna wielkość korony zależy przede wszystkim od podkładki, gleby, cięcia i wybranej formy uprawy. Na siewce ałyczy drzewo może być okazalsze, na słabszych podkładkach łatwiej je opanować. Liście są zielone, eliptyczne, kwiaty białe, otwierają się w kwietniu i maju i chętnie odwiedzają je pszczoły oraz trzmiele. Owoce dojrzewają późno, najczęściej od końca sierpnia do początku września. Są duże, o masie podawanej na około 70 g, kuliste do lekko wydłużonych. Skórka jest jędrna, zielonożółta, w pełnej dojrzałości złotożółta. Miąższ jest zwarty, żółty, soczysty, słodki i aromatyczny, a pestka dobrze odchodzi od miąższu. Owoce zawierają cukry, błonnik, potas, kwasy organiczne i polifenole. Nadają się do bezpośredniego spożycia, do ciast, knedli, kompotów, dżemów, sosów owocowych, do suszenia oraz na destylaty. Odmiana jest obcopylna, bez odpowiedniego zapylacza może słabo zawiązywać owoce. Zaleca się odmiany o zbieżnym terminie kwitnienia, np. 'Oulinská', 'Althanova', 'Stanley', 'Čačanská lepotica' lub 'Reine Claude d’Altan'. Odmiana jest odporna na mróz i choroby. 

Uprawa: Najlepsze są głębokie, średnio ciężkie do gliniastych gleby zasobne w próchnicę, dobrze przepuszczalne i zdolne do utrzymania umiarkowanej wilgoci, optymalnie o odczynie obojętnym do lekko zasadowego. Nieodpowiednie są gleby stale podmokłe, zbite lub skrajnie lekkie, ubogie w materię organiczną. Stanowisko powinno być słoneczne do lekko półcienistego, ciepłe i przewiewne, osłonięte od silnych, zimnych wiatrów. Sadzenie jest możliwe od wiosny do jesieni, przy czym należy zapewnić wystarczająco dużo miejsca dla systemu korzeniowego i korony. Przy sadzeniu większej liczby drzew zaleca się rozstawę około 4 do 5 metrów, zależnie od siły wzrostu podkładki i charakteru odmiany. Podlewanie jest ważne zwłaszcza po posadzeniu i w okresach suszy. Nawożenie przeprowadza się głównie wiosną przed rozpoczęciem wegetacji oraz po kwitnieniu, najlepiej kompostem lub zrównoważonymi nawozami o umiarkowanej zawartości azotu, fosforu i potasu. Cięcie śliw wykonuje się przeważnie po zbiorze – prześwietla się wtedy koronę, usuwa gałęzie zagęszczające, suche lub chore i wspiera odnawianie pędów owoconośnych, przy czym silne cięcie zimowe nie jest wskazane ze względu na zwiększone ryzyko infekcji. Śliwy są zazwyczaj mrozoodporne, u młodych drzewek warto jednak chronić pień przed pęknięciami mrozowymi i uszkodzeniami przez zwierzynę.

Więcej na:  Instrukcja uprawy śliw

Autor: Kristýna | Rewizja: 11.06. 2026