Róża wielokwiatowa Rosa multiflora

Opis szczegółowy produktu

Róża wielokwiatowa - rodzimy gatunek azjatycki należący do licznej rodziny różowatych. Pochodzi z widnych lasów, zarośli i brzegów rzek Japonii, Korei i wschodnich Chin. W XIX wieku sprowadzono ją do Europy jako drzewo ozdobne i użytkowe. Ten liściasty krzew wytwarza silną, głęboko korzeniącą się nasadę. Wyrastają z niej długie, łukowato pokładające się lub pnące pędy o zielonej korze i rzadkich, zwykle parzystych kolcach. Liście są skrętoległe, nieparzystopierzaste, złożone z 5–9 eliptycznych listków o piłkowanym brzegu. Z wierzchu są nagie, a od spodu delikatnie filcowato owłosione. Charakterystyczną cechą botaniczną są głęboko grzebieniasto postrzępione przylistki u nasady ogonka liściowego. W czerwcu roślina wydaje szczytowe, bogato rozgałęzione, stożkowate wiechy złożone z kilkudziesięciu, a nawet kilkuset drobnych kwiatów o średnicy 1,5–2 cm. Płatki są czysto białe, rzadko lekko różowawe. Otaczają wyraźny krąg jaskrawożółtych pręcików, które wydzielają intensywny, słodki zapach wabiący pszczoły. Owocami są drobne, gładkie, kuliste owoce róży o średnicy zaledwie 6–8 mm. W październiku przebarwiają się na ciemnoczerwono i zawierają kilka drobnych orzeszków. Owoce są wprawdzie jadalne i zawierają witaminę C oraz karotenoidy. Ze względu na znikomą ilość miąższu i dużą zawartość włosków nie spożywa się ich jednak bezpośrednio, lecz pozostawia jako zimowy pokarm dla ptaków. W architekturze ogrodowej gatunek ten sprawdza się w naturalistycznych częściach ogrodu i na dużych skarpach. Dobrze wygląda w połączeniu z okazałymi krzewami, takimi jak bez czarny (Sambucus nigra) czy derenie (Cornus).

Uprawa: W naszych warunkach klimatycznych uprawa jest bardzo łatwa, ponieważ jest to wyjątkowo plastyczne i odporne drzewo. Sadzonki sadzi się na stanowisku w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu. Duża ilość światła słonecznego zapewnia najgęstsze kwitnienie. Gleba powinna być głęboka, gliniasto-piaszczysta, przepuszczalna i umiarkowanie wilgotna. Gatunek wykazuje jednak ogromną tolerancję na gleby suche, kamieniste i ubogie piaszczyste o pH od lekko kwaśnego do lekko zasadowego, w zakresie 6,0–7,5. Nie znosi jedynie stale podmokłych, ciężkich glin, w których może dochodzić do gnicia systemu korzeniowego. Regularne podlewanie zaleca się bezpośrednio po sadzeniu wiosennym lub jesiennym. Dorosły krzew dzięki głębokiemu korzeniowi dobrze znosi nawet długotrwałą letnią suszę. Nawożenie nie jest potrzebne. W zwykłej glebie ogrodowej roślina rośnie bardzo bujnie, a nadmiar azotu pobudza jedynie wzrost drewna kosztem kwiatów. Regularnego cięcia formującego się nie wykonuje, roślina zachowuje naturalny, dziki pokrój. Raz na 3–4 lata, przedwiośniem, zaleca się cięcie odmładzające i prześwietlające. Usuwa się wtedy stare, suche lub słabe pędy tuż nad ziemią, co pobudza wyrastanie silnych nowych pędów. Gatunek odznacza się doskonałą mrozoodpornością do -30 °C i nie wymaga zabezpieczenia na zimę. W odróżnieniu od róż szlachetnych nie choruje na czarną plamistość liści ani mączniaka prawdziwego. W swobodnie rosnących żywopłotach lub wiatrochronach zaleca się rozstawę roślin około 1,0–1,5 m.

Autor: Kristýna | Rewizja: 20.05. 2026

Więcej na: Instrukcja uprawy róż