Śliwa 'Łotewska Żółta' Prunus domestica 'Latvian Yellow'

Opis szczegółowy produktu

Śliwa 'Łotewska żółta' – należy do starych lokalnych odmian śliwy z Łotwy. Jest to historycznie rozpowszechniona odmiana, która w warunkach bałtyckich sprawdziła się przede wszystkim dzięki swojej bardzo dobrej mrozoodporności. W przeszłości występowała w wielu regionach Łotwy i była rozpowszechniana również jako lokalna forma regionalna. Drzewo tworzy zazwyczaj wzniesioną lub piramidalną koronę, która z wiekiem i zwiększającym się obciążeniem owocami rozszerza się. W przypadku drzewek owocowych końcowa wysokość i szerokość zależą od zastosowanej podkładki, sposobu cięcia oraz formy prowadzenia. Liście są zielone, owalne do eliptycznych, na brzegach delikatnie piłkowane. Charakterystyczną cechą jest późniejsze kwitnienie. Białe kwiaty pojawiają się zazwyczaj od kwietnia do maja, często później niż u wielu powszechnych odmian śliw. Zwiększa to prawdopodobieństwo, że unikną one najczęstszych wiosennych przymrozków. Kwiaty odwiedzają pszczoły i inne owady zapylające. Odmiana jest samopylna, zatem może obficie owocować nawet bez innej śliwy w bezpośrednim sąsiedztwie. Owoce są średnie do dużych, zazwyczaj około 30–35 g; przy dobrym obciążeniu i odpowiednim nawożeniu niektóre plony mogą być jeszcze większe. Kształt jest owalny do jajowatego, czasem z lekko wydłużonym zakończeniem. Skórka jest żółta do zielonożółtej i w pełnej dojrzałości bywa pokryta delikatnym, białawym nalotem. Miąższ jest żółty do bursztynowożółtego, bardzo soczysty, słodki i aromatyczny. Pestka oddziela się stosunkowo dobrze. Pod względem smakowym owoce nadają się przede wszystkim do spożycia na świeżo, ale wykorzystuje się je również do kompotów, dżemów, powideł i innych domowych przetworów. Dojrzewanie następuje mniej więcej na przełomie sierpnia i września. Dojrzałe owoce mogą opadać po przejrzeniu, dlatego warto zbierać je stopniowo, zależnie od stopnia dojrzałości. W ogrodzie odmiana ta idealnie pasuje do nasadzeń owocowych, gdzie może uzupełnić późno dojrzewające śliwy i półśliwy. Części nadziemne nie posiadają cierni. Wartość historyczna polega również na tym, że należy ona do lokalnych odmian wyselekcjonowanych w warunkach z bardzo mroźnymi zimami.

Uprawa: Preferują głębokie, średnio ciężkie do gliniastych gleb z wystarczającą ilością próchnicy, dobrą przepuszczalnością i zdolnością do utrzymania odpowiedniej wilgotności, przy czym optymalna jest reakcja gleby obojętna do lekko zasadowej. Nieodpowiednie są gleby stale podmokłe, zbite lub skrajnie lekkie, ubogie w materię organiczną. Stanowisko powinno być słoneczne do lekko półcienistego, ciepłe i przewiewne, chronione przed silnymi zimnymi wiatrami. Sadzenie jest wskazane od wiosny do jesieni i należy zapewnić odpowiednią przestrzeń dla systemu korzeniowego i korony. Przy sadzeniu wielu drzew zaleca się odstępy około 4 do 5 metrów w zależności od siły wzrostu podkładki i charakteru odmiany. Podlewanie jest ważne szczególnie po posadzeniu i w okresie suszy. Nawożenie przeprowadza się głównie wiosną przed rozpoczęciem wegetacji i po kwitnieniu, najlepiej w formie kompostu lub zbilansowanych nawozów o odpowiedniej zawartości azotu, fosforu i potasu. Cięcie śliw wykonuje się głównie po zbiorach, kiedy korona jest przerzedzana, usuwa się zagęszczające, suche lub chore gałęzie i wspiera się odnowę owoconośnych pędów, przy czym silne cięcie zimowe nie jest zalecane ze względu na zwiększone ryzyko infekcji. Śliwy są najczęściej mrozoodporne, u młodych drzewek należy jednak chronić pień przed pęknięciami mrozowymi i uszkodzeniami przez zwierzęta.

Więcej na: Instrukcja uprawy śliw

Autor: Nicol | Aktualizacja: 30.07.2026