Śliwa domowa 'Węgierka Wangenheima' Prunus domestica 'Wangenheim'

Opis szczegółowy produktu

Śliwa domowa 'Węgierka Wangenheima' - należy do historycznych odmian niemieckich. W ogrodach rozpowszechniła się dzięki wcześniejszemu dojrzewaniu i dobremu przystosowaniu do chłodniejszych rejonów. Drzewo rośnie początkowo silniej, później średnio silnie. Korona jest kulista lub nieco szersza. Od kwietnia do początku maja pokrywa się białymi kwiatami, które wabią owady zapylające. Odmiana jest samopylna i często służy jako dobry zapylacz dla innych śliw. Owoce są średniej wielkości i owalnie jajowate. Mają ciemnoniebieską do czerwononiebieskiej skórkę z wyraźnym nalotem woskowym. Miąższ jest zielonkawożółty, średnio jędrny, soczysty, słodko-winny i aromatyczny. Zwykle dobrze oddziela się od pestki. Zbiór w naszych warunkach klimatycznych przypada zwykle na drugą połowę sierpnia. W chłodniejszych położeniach może przesunąć się na początek września. Owoce nadają się do bezpośredniego spożycia, na powidła, kompoty i do fermentacji. W naturalny sposób zawierają błonnik, potas i polifenole, co czyni je praktycznym elementem urozmaiconej diety owocowej. W zestawieniu odmian 'Węgierka Wangenheima' sprawdza się jako wcześniejsze uzupełnienie odmian późnych, na przykład 'President'. Zbiór rozkłada się wtedy od sierpnia do października. W ciepłe lata aromat staje się wyraźniejszy, a owoce lepiej nadają się także do suszenia. Jest to mrozoodporna i plenna półwęgierka, odpowiednia także do wyższych położeń. Ma podwyższoną wrażliwość na szarkę. Zaleca się sadzić ją tam, gdzie pozostałe drzewa nie są porażone.

Uprawa:  Śliwy preferują gleby głębokie, średnio ciężkie do gliniastych, z dużą zawartością próchnicy. Gleba powinna być dobrze przepuszczalna i zdolna do utrzymania umiarkowanej wilgotności. Optymalny jest odczyn obojętny do lekko zasadowego. Nieodpowiednie są gleby stale podmokłe, zbite lub skrajnie lekkie i ubogie w materię organiczną. Stanowisko powinno być słoneczne do lekko półcienistego, ciepłe i przewiewne. Należy je osłonić przed silnymi, zimnymi wiatrami. Sadzenie jest możliwe od wiosny do jesieni. Trzeba zapewnić wystarczająco dużo miejsca dla systemu korzeniowego i korony. Przy sadzeniu kilku drzew zaleca się rozstawę około 4–5 m, zależnie od siły wzrostu podkładki i charakteru odmiany. Podlewanie jest ważne zwłaszcza po posadzeniu i w okresie suszy. Nawożenie wykonuje się przede wszystkim wiosną, przed rozpoczęciem wegetacji, oraz po przekwitnięciu. Najlepiej stosować kompost lub zrównoważone nawozy o umiarkowanej zawartości azotu, fosforu i potasu. Cięcie śliw wykonuje się głównie po zbiorze. Prześwietla się wtedy koronę i usuwa gałęzie zagęszczające, suche lub chore. Wspiera się również odnawianie pędów owoconośnych. Silne cięcie zimowe nie jest wskazane ze względu na zwiększone ryzyko infekcji. Śliwy są w większości mrozoodporne. U młodych drzewek warto jednak chronić pień przed pęknięciami mrozowymi i uszkodzeniami przez zwierzynę.

Autor: Kristýna | Rewizja: 21.01. 2026

Więcej na:  Instrukcja uprawy śliw