Śliwa japońska 'Angeleno' Prunus salicina 'Angeleno'

Opis szczegółowy produktu

Śliwa japońska 'Angeleno' - amerykańska odmiana śliwy japońskiej, wyhodowana przez Johna M. Garabediana w Kalifornii jako siewka z wolnego zapylenia odmiany 'Queen Ann'. Patent na odmianę przyznano w 1967 roku. Drzewo rośnie średnio silnie do dość silnie, w pierwotnym opisie patentowym określane jest jako średniej wielkości, o koronie otwartej do rozłożystej i regularnie owocujące. W warunkach ogrodowych osiąga zwykle około 3–5 m wysokości i 2,5–4 m szerokości, w zależności od podkładki i cięcia. Wiosną, najczęściej w kwietniu, rozwija białe kwiaty i należy do odmian o średnio wczesnym do średniego okresie kwitnienia. Owoce są duże, kuliste do lekko spłaszczonych lub owalne, ze skórką ciemnopurpurową, niebieskofioletową do prawie czarnej. Miąższ jest żółty do złocistego, jędrny, soczysty, aromatyczny i raczej słodki, w pobliżu pestki może być nieco suchszy. Pestka jest wolna do częściowo wolnej. To odmiana ceniona nie tylko do spożycia na świeżo, lecz także ze względu na dłuższą trwałość przechowalniczą, w sadownictwie towarowym należy do późnych odmian o dobrej odporności na transport. Owoce zawierają witaminę C, potas, błonnik oraz barwne przeciwutleniacze skoncentrowane głównie w skórce. Odmiana nie jest samopylna i do pewnego zawiązywania owoców wymaga obcego pyłku. Jako odpowiednie zapylacze podaje się na przykład 'Santa Rosa', 'Fortune', 'Golden Globe' lub 'Moon Globe'. Sprawdza się w ogrodzie użytkowym, w mniejszym sadzie, a także jako soliter owocowy w ciepłej części działki.

Uprawa: Śliwy preferują głębokie, średnio ciężkie do gliniastych gleby bogate w próchnicę, dobrze przepuszczalne i zdolne do utrzymania odpowiedniej wilgotności, przy czym optymalny jest odczyn obojętny do lekko zasadowego. Nieodpowiednie są gleby stale podmokłe, zbite lub skrajnie lekkie i ubogie w materię organiczną. Stanowisko powinno być słoneczne do lekko półcienistego, ciepłe i przewiewne, osłonięte przed silnymi, zimnymi wiatrami. Sadzenie jest możliwe od wiosny do jesieni, należy przy tym zapewnić wystarczająco dużo miejsca dla systemu korzeniowego i korony. Przy sadzeniu większej liczby drzew zaleca się rozstawę około 4 do 5 metrów, zależnie od siły wzrostu podkładki i charakteru odmiany. Podlewanie jest ważne zwłaszcza po posadzeniu i w okresach suszy. Nawożenie przeprowadza się przede wszystkim wiosną przed rozpoczęciem wegetacji oraz po przekwitnięciu, najlepiej kompostem lub zrównoważonymi nawozami o umiarkowanej zawartości azotu, fosforu i potasu. Cięcie śliw wykonuje się głównie po zbiorze, prześwietlając koronę, usuwając gałęzie zagęszczające, suche lub chore i wspierając odnawianie pędów owoconośnych, przy czym silne cięcie zimowe nie jest wskazane ze względu na zwiększone ryzyko infekcji. Śliwy są przeważnie mrozoodporne, u młodych drzewek warto jednak chronić pień przed pęknięciami mrozowymi i uszkodzeniami przez zwierzynę. 

Więcej na:  Instrukcja uprawy śliw

Autor: Nikol | Rewizja: 13.3. 2026