Śliwa karłowa 'Bühler' Prunus domestica 'Bühler'

Opis szczegółowy produktu

Śliwa karłowa 'Bühler' - zwarta forma tradycyjnej niemieckiej odmiany 'Bühler Frühzwetschge', odnalezionej około 1840 roku w Kappelwindeck koło miasta Bühl w Badenii. Drzewko rośnie powoli, tworzy niską, dobrze rozgałęzioną koronę i w wieku dojrzałym osiąga zwykle 1,5–2 m, co znacznie ułatwia zbiór i pielęgnację. Kwiaty są białe, pojawiają się średnio późno wiosną, co zmniejsza ryzyko uszkodzenia przez przymrozki. Odmiana jest w pełni samopylna i owocuje regularnie, a w literaturze podaje się dodatkowo jej tolerancję na szarkę. Owoce są średniej wielkości do dużych, owalne, ciemnoniebieskie do fioletowych, z silnym nalotem woskowym, miąższ złocistożółty do jasnozielonkawożółtego, soczysty, o przyjemnym, słodko-winnym smaku, dobrze odchodzący od pestki. Dojrzewa wcześnie, zwykle od końca lipca do połowy sierpnia, zależnie od położenia i roku. Zastosowanie jest wszechstronne: do spożycia na świeżo, na dżemy i soki, na powidła i destylaty, a do pieczenia nadają się zwłaszcza w pełni dojrzałe owoce. W kompozycji sprawdzi się jako niski soliter w przedogródku, w ciepłym zakątku przy tarasie lub w obszernym pojemniku, gdzie zapewnia niezawodny plon, a wiosennymi kwiatami przyciąga owady zapylające.

Uprawa: Do uprawy wybiera się stanowisko słoneczne, ciepłe i osłonięte od wiatru. Gleba powinna być przepuszczalna i żyzna, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego, najlepiej o pH około 6,5. Po posadzeniu utrzymuje się równomierne podlewanie bez przelania, wiosną dodaje się kompost lub nawóz o spowolnionym działaniu do drzew owocowych, a powierzchnię gleby ściółkuje się, aby nie przesychała. Sadzi się najlepiej wczesną wiosną lub jesienią przy bezmroźnej pogodzie, rośliny w pojemnikach można przesadzać także w trakcie sezonu. Do uprawy w donicy stosuje się stabilny pojemnik o objętości co najmniej 30–40 l z drenażem oraz dobrej jakości podłoże, regularnie nawozi się w niskich dawkach, a po 2–3 latach roślinę przesadza się do świeżej mieszanki. Cięcie wykonuje się po zbiorze latem, kiedy rany lepiej się goją i zmniejsza się ryzyko srebrzystości liści (choroby grzybowej drzew pestkowych – najczęściej śliw, moreli i czereśni. Objawia się srebrzystym połyskiem liści, które później zasychają, a gałęzie mogą stopniowo zamierać. Grzyb wnika do drzewa przez świeże rany po cięciu, głównie przy chłodnej i wilgotnej pogodzie, typowo wiosną i jesienią), a przy cięciu skupia się na prześwietleniu korony i odnowie pędów owoconośnych. Odmiana dojrzewa w sierpniu, a dla wyższych plonów korzystna jest obecność innej śliwy domowej, choć nie jest konieczna. Mrozoodporność w praktyce wynosi około −26 do −29 °C, zależnie od źródeł i położenia ogrodu. Spośród chorób należy obserwować brunatną zgniliznę drzew owocowych i rdzę liści, pomaga przewiewna korona, a w deszczowe lata profilaktyka. Początkującym sprawdza się podwiązywanie nowych pędów w rozłożysty kształt „pucharu”, terminowe przerzedzanie zawiązków i ochrona plonu przed ptakami za pomocą siatki.

Więcej na: Instrukcja uprawy śliw