Śliwa wiśniowa 'Kolonovidnaja' - do uprawy kolumnowej Prunus cerasifera 'Kolonovidnaja'

Opis szczegółowy produktu

Śliwa wiśniowa 'Kolonovidnaja' - pochodzi z krymskiej doświadczalnej stacji hodowlanej Ogólnorosyjskiego Instytutu Badawczego Roślin Uprawnych im. N. I. Wawiłowa. Nad odmianą pracowali G. W. Jeriomin i S. N. Zabrodin, a do rejestru państwowego wpisano ją w 2002 roku. Tworzy średnio silnie rosnące, smukłe do kolumnowego drzewo o luźniejszej koronie, dzięki czemu dobrze sprawdza się także w miejscach o ograniczonej przestrzeni. U drzewek owocowych ostateczna wysokość i szerokość zależą od zastosowanej podkładki, sposobu cięcia i formy prowadzenia. Liście są zielone, jajowate do eliptycznych, o drobno piłkowanym brzegu. Białe kwiaty pojawiają się wiosną, zwykle w kwietniu lub maju, i stanowią pożytek dla pszczół oraz innych owadów zapylających. Odmiana jest częściowo samopylna. Dla bardziej regularnego i wyższego plonu zaleca się uprawę w pobliżu innej kwitnącej śliwy, na przykład odmian 'Kavkazská' lub 'Kometa'. Owoce są jajowate, mogą osiągać masę do około 30 g i mają błyszczącą, fioletowoczerwoną skórkę. Miąższ jest średnio jędrny, różowawy, a w trakcie dojrzewania nabiera intensywniejszej czerwonej barwy. Smak jest wyraźnie aromatyczny, przeważnie słodki z przyjemną kwaskowatością. Pestka częściowo oddziela się od miąższu. W naszych warunkach klimatycznych owoce dojrzewają mniej więcej od końca lipca do początku sierpnia i nadają się do bezpośredniego spożycia oraz na przetwory. Dobrze znoszą manipulację i transport. Wąski pokrój jest praktyczny w mniejszych ogrodach, wzdłuż ścieżek lub tam, gdzie typowa szeroka korona zajmowałaby zbyt wiele miejsca. Części nadziemne są pozbawione cierni.

Uprawa: Najlepsze są gleby głębokie, średnio ciężkie do gliniastych, z dużą zawartością próchnicy, dobrze przepuszczalne i zdolne do utrzymania umiarkowanej wilgotności, przy czym optymalny jest odczyn obojętny do lekko zasadowego. Nieodpowiednie są gleby stale podmokłe, zbite lub skrajnie lekkie, ubogie w materię organiczną. Stanowisko powinno być słoneczne do lekko półcienistego, ciepłe i przewiewne, osłonięte od silnych, zimnych wiatrów. Sadzenie jest możliwe od wiosny do jesieni i należy zapewnić wystarczająco dużo miejsca zarówno dla systemu korzeniowego, jak i dla korony. Przy sadzeniu większej liczby drzew zaleca się rozstawę około 4–5 metrów, w zależności od siły wzrostu podkładki i charakteru odmiany. Podlewanie jest ważne zwłaszcza po posadzeniu i w okresach suszy. Nawożenie przeprowadza się przede wszystkim wiosną przed rozpoczęciem wegetacji oraz po przekwitnieniu, najlepiej kompostem lub zrównoważonymi nawozami o umiarkowanej zawartości azotu, fosforu i potasu. Cięcie śliw wykonuje się głównie po zbiorze – prześwietla się wtedy koronę, usuwa gałęzie zagęszczające, suche lub chore i pobudza odnawianie pędów owoconośnych, przy czym silne cięcie zimowe nie jest wskazane ze względu na zwiększone ryzyko infekcji. Śliwy są zazwyczaj mrozoodporne, jednak u młodych drzewek warto chronić pień przed pęknięciami mrozowymi i uszkodzeniami przez zwierzynę.

Więcej na: Instrukcja uprawy śliw

Autor: Nicol | Rewizja: 30.7. 2026