Tangelo 'Ugli' Tangelo 'Ugli'

Opis szczegółowy produktu

Tangelo 'Ugli' - starsza jamajska odmiana należąca do tangeli, czyli hybryd mandarynek i grejpfrutów. Pierwotnie znaleziono ją jako przypadkową siewkę na Jamajce, a dzięki smakowi i łatwości obierania rozprzestrzeniła się w obszarach subtropikalnych na całym świecie. Owoce są duże, zazwyczaj o średnicy 10–15 cm, kuliste lub lekko spłaszczone, z nierówną, pomarszczoną skórką, która dojrzewa do koloru żółto-pomarańczowego lub pomarańczowego, przy czym końce mogą pozostać zielonkawe nawet u dojrzałych owoców. Miąższ jest intensywnie pomarańczowy, bardzo soczysty, zazwyczaj z niewielką ilością nasion. Smak jest przeważnie słodki, z lekką kwasowością i tylko delikatnym grejpfrutowym tonem, w pełnej dojrzałości bardziej przypomina mandarynkę niż klasyczny grejpfrut. W pojemnikach w Europie Środkowej 'Ugli' tworzy średniej wielkości drzewko o wysokości około 1,5–2 m i szerokości około 1–1,5 m. Pokrój jest raczej rozłożysty, korona dobrze prześwietlona, gałęzie mało lub tylko słabo cierniowe. Liście są eliptyczne do lancetowatych, skórzaste, intensywnie zielone, z zaznaczonym unerwieniem i lekko pofalowanym brzegiem, wyglądem zbliżone do drzew pomarańczowych. Wiosną, najczęściej od kwietnia do czerwca, pojawiają się białe, średniej wielkości kwiaty o wyraźnym zapachu, które są bogate w nektar i przyciągają owady zapylające. Odmiana jest samopylna, więc owocuje również jako soliter, w obecności innych cytrusów zawiązywanie owoców bywa bogatsze. Przy uprawie w pojemniku w warunkach umiarkowanych owoce dojrzewają zazwyczaj od grudnia do marca, w zależności od temperatury i ilości światła. Miąższ zawiera witaminę C, kwasy organiczne i flawonoidy, dobrze uzupełnia codzienną dietę, nie będąc przy tym rośliną leczniczą w ścisłym tego słowa znaczeniu.

Uprawa: W naszych warunkach najodpowiedniejsza jest uprawa w pojemnikach z letnieniem na zewnątrz i zimowaniem w pomieszczeniu bez mrozu. Roślina najlepiej rośnie w pełnym słońcu, osłonięta od silnego wiatru, na przykład na balkonie, tarasie lub w szklarni zorientowanej na południe lub południowy zachód. Latem znosi nawet całodzienne nasłonecznienie, przy ekstremalnych temperaturach w donicach korzystne jest jednak lekkie popołudniowe zacienienie i staranniejsze podlewanie. Podłoże powinno być przewiewne, dobrze przepuszczalne, bogate w próchnicę, o lekko kwaśnym odczynie w zakresie około pH 5,5–6,5. Odpowiednie jest specjalne podłoże do cytrusów z dodatkiem grubszej frakcji dla lepszego odpływu wody. Na dno donicy zazwyczaj kładzie się warstwę drenażową, aby korzenie nie stały w wodzie i nie były podatne na gnicie. Podkładka Citrumelo nadaje roślinie dobrą odporność na zimno na poziomie systemu korzeniowego, jednak w donicy wrażliwość na niskie temperatury jest wyższa niż w otwartej glebie. W polskich warunkach zaleca się zimowanie w pomieszczeniu bez mrozu o temperaturze powyżej 0 °C, najlepiej między 3–10 °C, z dużą ilością światła. Podczas zimowania w cieplejszym pomieszczeniu rośliny mają tendencję do przedwczesnego pączkowania i atakowania przez szkodniki. Zimą podlewanie jest umiarkowane, podłoże powinno częściowo przeschnąć, latem zalecane jest regularne i obfitsze podlewanie, aby bryła korzeniowa nie wysychała. Nawożenie nawozem do cytrusów odbywa się w okresie aktywnego wzrostu, zazwyczaj od wiosny do końca lata, w odstępach dostosowanych do wielkości doniczki i rośliny. Cięcie wykonuje się głównie wiosną, celem jest utrzymanie zrównoważonej, przewiewnej korony, usunięcie słabych, suchych lub rosnących do środka pędów oraz zachowanie wystarczającej ilości młodego drewna owoconośnego. Przesadzanie do większej doniczki planuje się mniej więcej co 2-3 lata, zawsze wiosną po ustąpieniu mrozów. Rośliny są wynoszone na zewnątrz stopniowo po hartowaniu, zazwyczaj po ustąpieniu późnych wiosennych przymrozków; na zimowisko wracają przed spadkiem temperatury poniżej zera.

Autor: Nikol | Rewizja: 26.11.2025

Więcej na: Instrukcja uprawy cytrusów