Wiśnia wczesna 'Mikinori' Prunus incisa 'Mikinori'

Opis szczegółowy produktu

Wiśnia wczesna 'Mikinori' - zrzucająca liście ozdobna odmiana japońskiego gatunku, który w naturze rośnie w rejonach górskich. Selekcja ta została sprowadzona z Japonii do Europy w 1979 roku przez stację badawczą szkółkarstwa w Boskoop, a pod nazwą 'Mikinori' wprowadzono ją do obrotu w 1989 roku. Tworzy gęsty, początkowo szeroko wzniesiony krzew lub małe drzewko, którego korona z wiekiem się zaokrągla. W wieku dojrzałym osiąga około 1,5–2,5 m wysokości i podobną szerokość. Liście są drobne, szeroko eliptyczne, piłkowane, w okresie wegetacji zielone, a jesienią przebarwiają się na intensywnie czerwone do pomarańczowoczerwonych odcieni. Główną ozdobą są kwiaty o średnicy około 2 cm. Ciemnoróżowe pąki w pierwszej połowie kwietnia otwierają się w bardzo jasnoróżowe do niemal białych, pojedyncze lub półpełne kwiaty z ciemniejszym środkiem i purpurowoczerwonymi kielichami. Kwitnienie rozpoczyna się jeszcze przed pełnym ulistnieniem, a odmiana obficie kwitnie już w młodym wieku. Kwiaty odwiedzają pszczoły i inne wcześnie aktywne zapylacze. Dzięki zwartym rozmiarom nadaje się na soliter, do przedogródków, mniejszych ogrodów, kompozycji w stylu japońskim oraz do grup z klonami, rododendronami i trawami ozdobnymi.

Uprawa: W naszych warunkach klimatycznych najlepiej rośnie w pełnym słońcu, ewentualnie w lekkim półcieniu z dobrą cyrkulacją powietrza. Stanowisko powinno być jasne i osłonięte przed najsilniejszym zimowym wiatrem, ponieważ wczesne kwiaty mogą uszkodzić późne przymrozki. Odpowiada jej gleba próchniczna, umiarkowanie żyzna, świeża i dobrze przepuszczalna. Odmiana radzi sobie na glebach gliniastych, gliniasto-piaszczystych i lżejszych glebach ogrodowych, nie znosi natomiast stałego nadmiaru wody i zbitego podłoża. Optymalne pH wynosi około 6,0–7,5. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, najlepiej wiosną lub jesienią, gdy gleba dobrze utrzymuje wilgoć. Po posadzeniu zapewnia się regularne podlewanie, u starszych roślin wystarczy dodatkowe nawadnianie podczas dłuższej suszy. Ściółka ogranicza wahania wilgotności, nie może jednak przykrywać nasady pnia. Nawożenie przeprowadza się umiarkowanie wiosną kompostem lub nawozem do roślin ozdobnych. Cięcie ogranicza się do usuwania suchych i uszkodzonych pędów po przekwitnieniu, silne cięcie w stare drewno nie jest wskazane ze względu na ryzyko wycieku gumy (gumozy). Przy uprawie w pojemniku ważna jest objętość co najmniej 40–50 l, warstwa drenażowa i regularne podlewanie latem. Zalecana rozstawa w ogrodzie wynosi 2,5–3 m. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −20 °C, na osłoniętym stanowisku nawet nieco niżej. Możliwe problemy to mszyce, plamistości liści i moniliozowe zamieranie kwiatów, zapobiega im przewiewne stanowisko, zrównoważone nawożenie i ograniczenie stresu wywołanego suszą.

Więcej na:  Instrukcja uprawy śliw

Autor: Jana | Rewizja: 09.09. 2026