Wiśnia wczesna 'Mikinori' Prunus incisa 'Mikinori'

Opis szczegółowy produktu

Śliwoń japońska 'Mikinori' - ozdobna, liściasta odmiana gatunku japońskiego, który w naturze występuje w regionach górskich. Selekcja ta została sprowadzona do Europy z Japonii w 1979 roku przez stację badawczą ogrodnictwa w Boskoopach, a pod nazwą 'Mikinori' została wprowadzona w 1989 roku. Tworzy gęsty, początkowo szeroko wzniesiony krzew lub małe drzewo, którego korona z wiekiem staje się kulista. W wieku dorosłym osiąga około 1,5–2,5 m wysokości i podobną szerokość. Liście są drobne, szeroko eliptyczne i piłkowane; w okresie wegetacji pozostają zielone, a jesienią przebarwiają się na intensywnie czerwone lub pomarańczowo-czerwone odcienie. Główną ozdobą są kwiaty o średnicy około 2 cm. Ciemnoróżowe pąki w pierwszej połowie kwietnia otwierają się w bardzo jasnoróżowe, niemal białe kwiaty pojedyncze lub półpełne z ciemniejszym środkiem i purpurowoczerwonymi kielichami. Kwitnienie następuje jeszcze przed pełnym rozwinięciem liści, a odmiana ta kwitnie obficie już w młodym wieku. Kwiaty odwiedzają pszczoły oraz inne wczesnowiosenne zapylacze. Dzięki kompaktowym rozmiarom idealnie nadaje się jako solitery, do przedogródków, mniejszych ogrodów, kompozycji w stylu japońskim oraz w grupach z klonami, rododendronami i trawami ozdobnymi.

Uprawa: W naszych warunkach najlepiej rośnie w pełnym słońcu, ewentualnie w lekkim półcieniu z dobrą cyrkulacją powietrza. Stanowisko powinno być jasne i chronione przed silnymi zimowymi wiatrami, ponieważ wczesne kwiaty mogą zostać uszkodzone przez późne przymrozki. Gleba powinna być próchniczna, średnio żyzna, świeżo wilgotna i dobrze przepuszczalna. Odmiana ta znosi gleby gliniaste, gliniasto-piaszczyste oraz lżejsze gleby ogrodowe; nieodpowiednie jest jednak stałe przeuważenie oraz zbita struktura podłoża. Optymalne pH waha się w przybliżeniu między 6,0–7,5. Rośliny kontenerowane wysadzamy od marca do października, najlepiej wiosną lub jesienią, gdy gleba zatrzymuje wilgoć. Po posadzeniu należy utrzymać regularne podlewanie, natomiast w przypadku starszych roślin wystarczy dodatkowa woda podczas długotrwałych susz. Ściółkowanie ogranicza wahania wilgotności, jednak nie może zakrywać podstawy pnia. Nawożenie przeprowadza się umiarkowanie wiosną, stosując kompost lub nawóz do roślin ozdobnych z drewnem. Przycinanie ogranicza się do usuwania suchych i uszkodzonych gałęzi po przekwitnięciu; głębokie cięcie do starego drewna jest niewskazane ze względu na ryzyko wycieku żywicy. W przypadku uprawy w donicy kluczowa jest objętość co najmniej 40–50 l, warstwa drenażowa oraz regularne podlewanie w lecie. Zalecany rozstaw w ogrodzie wynosi 2,5–3 m. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około −20 °C, w miejscach chronionych może być nieco niższa. Możliwymi problemami są mszyce, plamistość liści oraz monilioza kwiatów; zapobieganiem jest przewiewne stanowisko, zbilansowane odżywianie i ograniczanie stresu spowodowanego suszą.

Więcej na: Instrukcja uprawy śliw

Autor: Jana | Rewizja: 09.09.2026