Śliwa wiśniowa 'Hessei' Prunus cerasifera 'Hessei'

Opis szczegółowy produktu

Śliwa wiśniowa 'Hessei' - wolno rosnąca odmiana ozdobna z rodziny różowatych, wyhodowana około 1906 roku w szkółce H. A. Hessego w niemieckim Weener. Gatunek wyjściowy pochodzi z południowo-wschodniej Europy oraz zachodniej i środkowej Azji, gdzie rośnie na skrajach lasów, w zaroślach i na otwartych stanowiskach. 'Hessei' tworzy niewielkie drzewo lub wielopniowy krzew o nieregularnie zaokrąglonej koronie. W wieku dojrzałym osiąga zwykle 3–4 m wysokości i 2,5–3,5 m szerokości, rośnie powoli, a jej ostateczną wielkość kształtuje także sposób prowadzenia. Największą ozdobą są nieregularnie wycinane liście. Podczas rozwijania są jasnozielone, później przechodzą w brązowe, brązowoczerwone aż po purpurowe tony, a ich brzegi przebarwiają się na kremowobiało, żółtawo lub różowo. Jesienią dochodzą do tego odcienie czerwieni i żółci. W marcu i kwietniu, w chłodniejszych rejonach raczej w kwietniu, otwierają się pojedyncze, białe do delikatnie różowawych kwiaty o średnicy około 2–2,5 cm. Mogą lekko pachnieć i stanowią wczesne źródło pożywienia dla owadów zapylających. Drobne czerwone owoce zawiązują się tylko wyjątkowo. Odmiana prezentuje się znakomicie jako soliter na trawniku, przy wejściu, w ogródku przed domem lub w mniejszym nasadzeniu miejskim, gdzie barwnie kontrastuje z zielonolistnymi krzewami, jasnymi bylinami i delikatnymi trawami ozdobnymi. Jest to odmiana ozdobna – części wegetatywne i pestki owoców nie nadają się do spożycia.

Uprawa: Wyjątkowo mało wymagająca pod względem stanowiska. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, gdzie obficie kwitnie, ale dobrze znosi także półcień. Gleba może być średnio ciężka, gliniasta, piaszczysto-gliniasta lub lekko kamienista, przede wszystkim jednak przepuszczalna. Nie znosi jedynie ciężkich, stale podmokłych podłoży. Optymalne pH wynosi 6,0–7,5, ale roślina toleruje również gleby lekko zasadowe. Ałycza jest znana także jako bardzo dobra podkładka dla śliw i brzoskwiń, właśnie dzięki swojej odporności. Podlewanie jest ważne przede wszystkim po posadzeniu. Po ukorzenieniu drzewo bardzo dobrze znosi suszę i nie wymaga regularnego podlewania. Nawożenie zwykle nie jest konieczne – wystarczy wiosną kompost, zwłaszcza w przypadku młodych drzewek. Przenawożenie azotem może pobudzać bujne przyrosty kosztem kwitnienia. Mrozoodporność jest doskonała, zwykle do –25 °C lub więcej, a drzewo znosi także surowsze zimy. Jedynym zagrożeniem mogą być późne wiosenne przymrozki, które niekiedy uszkadzają kwiaty, ponieważ roślina zakwita bardzo wcześnie. Drzewo jest ogólnie bardzo odporne na choroby i szkodniki, sporadycznie mogą pojawić się mszyce, torbiel śliw lub brunatna zgnilizna (zaraza kwiatów), zwłaszcza w deszczowe wiosny, zazwyczaj nie stanowią one jednak poważnego zagrożenia. Cięcie nie jest skomplikowane – wykonuje się je najczęściej przedwiośniem, usuwając uszkodzone i zbyt gęste gałęzie. Drzewo dobrze reaguje na cięcie formujące i odmładzające. W przypadku ozdobnych form o barwnych liściach tnie się minimalnie, aby rośliny zachowały naturalny pokrój.

Więcej na:  Instrukcja uprawy śliw

Autor: Kristýna | Rewizja: 17.09. 2026